Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Η Ευρώπη σε κρίσιμο σταυροδρόμι


Το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008, όχι μόνο παρέσυρε  την Ε.Ε, στην σοβαρή κρίση χρέους, αλλά ανέδειξε και τα δομικά της χαρακτηριστικά, το ανταγωνιστικό χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου και την ελλειμματική αρχιτεκτονική του Ευρώ, που για δεκαετίες τα σκέπαζε η «ευρωπαϊκή ευημερία». Το εκρηκτικό αυτό  δίδυμο των προβλημάτων αν δεν αντιμετωπιστεί, οδηγεί την ενοποιητική πορεία της Ευρώπης  σε αδιέξοδο και τους ευρωπαίους πολίτες σε ένα ιδιόμορφο ευρωσκεπτικισμό.

Σήμερα η ενοποιητική πορεία της Ένωσης έχει περίπου εγκαταλειφθεί, και σε επίπεδο πολιτικής διαχείρισης, αναπτύσσονται συγκρούσεις και έριδες στους κόλπους της ευρωπαϊκής ελίτ και επανέρχονται με ένταση εθνικές περιχαρακώσεις.

Στο πεδίο των ευρωπαϊκών κοινωνιών αναφύεται ένας ιδιόμορφος ευρωσκεπτικισμός ο οποίος ξεδιπλώνεται από αριστερή αφετηρία και  οπτική και καταλήγει σε ακραίες ναζιστικού και φασιστικού χαρακτήρα  αναζητήσεις, που στιγματίζουν για μια ακόμη φορά το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ιδεολογίες αυτές γιγαντώθηκαν κατά το παρελθόν στην Ευρώπη και οδήγησαν τον κόσμο ολόκληρο στον πιο αιματηρό και απάνθρωπο πόλεμο.


Το κυρίαρχο πολιτικό μήνυμα που προβάλλεται στην Ευρώπη σήμερα είναι ότι η πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης απέτυχε και η ευρωπαϊκή ενοποίηση κινείται σε εκφυλιστική τροχιά.

Μια τέτοια εκτίμηση, που δυστυχώς περιρρέει, είναι αυθαίρετη, εξωπραγματική και δεν δικαιολογείται με την επίκληση της σημερινής κρίσης χρέους, η την επιθετική πολιτική λιτότητας που προωθεί η Γερμανία, ή και ακόμη, με τα μεγάλα ελλείμματα που στιγματίζουν τη σημερινή πορεία της Ε.Ε, της Δημοκρατίας, της Νομισματικής και Δημοσιονομικής σταθερότητας, του αναπτυξιακού χάσματος Βορρά – Νότου και τις απώλειες της Ε.Ε στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Η Ευρωπαϊκή Ελίτ μετά τη φρίκη δύο παγκόσμιων πολέμων πριν από μισό αιώνα και πλέον, αποφάσισε να καλύψει την ειρηνική διάθεση των λαών της και να οικοδομήσει την Ευρώπη της ειρήνης και της αλληλεγγύης. Πέτυχε τελικά με τη θεωρία των μικρών βημάτων, μια πολύ έξυπνη πολιτική απόφαση διότι αν είχε υποβληθεί στους πολίτες των κρατών μελών ένα "διαμορφωμένο ευρωπαϊκό σχέδιο" με τους σημερινούς στόχους και τους θεσμούς της Ε.Ε θα είχε απορριφθεί. Η προσεκτική προσέγγιση ώστε να γίνει αποδεκτή μια εταιρική σχέση λαών και κρατών που μετά από έξη δεκαετίες ακόμη δεν έχει βρει το βηματισμό της είναι μια αντίφαση της συγκρότησής της. Σήμερα η Ε.Ε δεν είναι πια, ούτε εταιρική συμφωνία, ούτε υπέρ κράτος,  ούτε ομοσπονδία, είναι μια πρωτότυπη αλλά απροσδιόριστη θεσμικά και πολιτικά ένωση που σταδιακά έχει διαμορφώσει ένα πλαίσιο νόμων και κατευθύνσεων «συνταγματικού χαρακτήρα» και διαθέτει ένα Κοινοβούλιο περιορισμένων δυνατοτήτων. Επεξεργάζεται αποφάσεις συλλογικά μέσω του Συμβουλίου Κορυφής της, στο οποίο μετέχουν όλοι οι ηγέτες των κρατών μελών της, και τις παραπέμπει προς εφαρμογή στα εθνικά κέντρα των κρατών –μελών. Δεν υπόκειται σε κανενός είδους πολιτικό και κοινωνικό έλεγχο, αλλά όμως  παράγει αποτελέσματα κεφαλαιώδους σημασίας για τα κράτη – μέλη της Ένωσης  και τους λαούς τους, χωρίς να διαθέτει κανενός είδους θεσμικής ή άλλης μορφής μηχανισμό κινήτρων, εξαναγκασμού ή επιβολής. Άλλωστε το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης είναι προοδευτικό και αποκλίνει από τις επιδιώξεις της σημερινής ευρωπαϊκής ελίτ που δεν έχει στόχο. Στο σημερινό έντονα ανταγωνιστικό κόσμο, πρέπει οι λαοί της Ευρώπης να αποφασίσουν τι θέλουν. Θέλουν να παίξουν ένα ρόλο στην Ιστορία και το μέλλον του πλανήτη;  Θέλουν «καπιταλισμό χωρίς δημοκρατία ή δημοκρατία χωρίς καπιταλισμό» όπως διακήρυξαν οι ακτιβιστές στις κινητοποιήσεις του κινήματος “Occupy Frankfurt”.

Η σημερινή  Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει προφανώς ακόμη μια ολοκληρωμένη ή οριστική δομή και η σημερινή μορφή της αναπτύχθηκε σταδιακά παραπάνω από μισό αιώνα. Διαθέτει θεμέλια και ορισμένα στέρεα δομικά στοιχεία. Δεν έχει όμως ολοκληρωθεί το οικοδόμημά της,  γιατί δεν γνωρίζει κανείς ακόμα ποιο θα είναι το οριστικό μέγεθος του ποια η εσωτερική διάρθρωσή του και η εξωτερική μορφή του. Ο αριθμός των «ιδιοκτητών» από έξη αρχικά έχει γίνει ήδη είκοσι οκτώ και ενδεχομένως σε αυτούς να προστεθούν και άλλοι.

Επειδή όμως η δομή του κτιρίου που χρησιμοποιήθηκε από την αρχή στην κατασκευή του, εμφανίζει σημάδια φθοράς και είναι ευάλωτο στην κρίση χρέους που  έπληξε  την Ευρώπη, αλλά κυρίως είναι εκτεθειμένο στο διεθνές  ανταγωνιστικό κλίμα της παγκοσμιοποίησης που αλλάζει σταδιακά τον κόσμο, εμφανίζει αδυναμίες σε σχέση με τους άλλους παγκόσμιους παίκτες, τις ΗΠΑ και τις χώρες των BRICS, οι οποίοι συνέτριψαν το «μύθο της ανταγωνιστικότητας» της  Νίκαιας και της Λισαβόνας,  ότι η Ε.Ε θα γίνει η πρώτη παγκόσμια ανταγωνιστική δύναμη του πλανήτη. Η απώλεια θέσεων εργασίας και μεριδίου στον παγκόσμιο καταμερισμό των αγορών και με δική της ευθύνη που συναίνεσε στο άνοιγμα των αγορών και της παραγωγής προς την νοτιοανατολική Ασία είναι πλέον ευδιάκριτη.

Αυτή είναι  η σημερινή Ευρώπη  (οι περισσότερες κυβερνήσεις της, είναι συντηρητικές). Πανικόβλητη, γατί χάνει σημαντική μερίδα στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας από τις ΗΠΑ και τις αναδυόμενες νέες οικονομίες Κίνα, Ρωσία Ινδίες κ.α.αναζητρεί διέξοδο.  Αυτό είναι το κορυφαίο διακύβευμα σήμερα στην Ευρώπη που η αντιμετώπισή του επιχειρείται με τελείως αντίθετο τρόπο από αυτόν που επιβάλλει η διενής οικονομική πρακτική. Η σημερινή πραγματική Ευρώπη δεν μοιάζει σε τίποτε με αυτή που εμπνεύστηκαν οι πρωτεργάτες της, ούτε αντιστοιχεί στις προσδοκίες των ευρωπαίων πολιτών αλλά αντίθετα είναι πλέον σημαδεμένη από μια νέα ιδιόμορφη και άκρως συντηρητική  ελίτ εξουσίας, στην οποία επικεφαλής είναι η ΕΚΤ και η Bundesbank. Η πολιτική της, περιορίζεται στα μικρά βήματα δημοσιονομικής εξυγίανσης και τραπεζικής αναδιάρθρωσης που διευκολύνουν τη συντήρηση των μονεταριστικών πολιτικών στους κόλπους της Ευρωζώνης και εμποδίζουν την ανατροπή των υφιστάμενων πολιτικών συσχετισμών υπέρ των πρόσκαιρων επιδιώξεων των πλεονασματικών χωρών του Βορρά, που όμως και αυτές είναι αβέβαιου και ασταθούς χαρακτήρα.

Αυτή την εξουσιαστική ελίτ των Βρυξελών που την ηγεμονία της ασκεί η Γερμανία με τις μονεταριστικές  ρυθμίσεις της και την πολιτική της επιθετικής λιτότητας, τη χωρίζει χάσμα αγεφύρωτο από τους λαούς της Ευρώπης και ιδιατέρως των λαών του ευρωπαϊκού Νότου, που δέχονται στους ώμους τους την άγρια πολιτική της λιτότητας ως τη μοναδική και αμετακίνητη πολιτική που προωθεί το «μύθο της Λισαβόνας», την προσπάθεια ανάδειξης της Ε.Ε στην κορυφή του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Βεβαίως ο εδραιωμένος συντηρητικός και γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός στην κορυφή της δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς την αποδοχή του από τις συντηρητικές κυβερνήσεις της Ευρώπης και  την ένθερμη και πρόθυμη αποδοχή και συμμετοχή εκατοντάδων εθνικών  Υπουργών  στα πολυάριθμα και ατέρμονα Συμβούλια των Υπουργών. Αυτό το υπέρ γραφειοκρατικό σχήμα περιορίζει τη Δημοκρατία, συρρικνώνει χωρίς λόγο τις αρμοδιότητες των εκλεγμένων εθνικών κοινοβουλίων και δίνει στους πολίτες της Ευρώπης την αίσθηση ότι κυβερνώνται από ανώνυμες δυνάμεις και τροφοδοτεί παντός είδους εθνικισμούς από ναζιστικά μορφώματα όπως αυτό της Ναζιστικής Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα έως απροσδιόριστες μορφές εθνικιστικών κινημάτων του τύπου «κίνημα πέντε αστέρων» στην Ιταλία και άλλων ακροδεξιών μορφωμάτων που έχουν μέτωπο στη μετανάστευση.

Μένει σε πολιτικό επίπεδο να κατανοηθεί η επερχόμενη κατάρρευση της Ευρωζώνης και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις να κατανοήσουν ότι η Γερμανία είναι μόνη και μια,  για αυτό πρέπει να επιταχυνθεί η πολιτική κινητικότητα που είναι ορατή για την αλλαγή πολιτικής στην Ευρώπη. Το σημαντικότερο όμως πρέπει  να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή αριστερά και να επιτύχει μια νέα σταθερή σχέση μεταξύ «πολιτικού» και «κοινωνικού», ώστε να επανέλθει η ελπίδα και η προοπτική διεξόδου για τη «δική μας Ευρώπη» των λαών, που δεν την χαρίζουμε στους τραπεζίτες, αφού επιτευχθεί  μια συνολική πολιτική και προοδευτική ανατροπή  προς τα εμπρός, προς όφελος των  ευρωπαίων πολιτών ανδρών και γυναικών και της προοπτικής της ενωμένης δημοκρατικής, αλληλέγγυας και κοινωνικής Ευρώπης των λαών και όχι των επιχειρηματιών και των τραπεζών που την οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε την αρχή και με αξιόπιστο και ριζοσπαστικό λόγο αγωνίζεται και επιδιώκει την ανατροπή στην Ελλάδα και την αλλαγή στην Ευρώπη. Γεγονός που κατανοήθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο από όλη σχεδόν την Ευρωπαϊκή Αριστερά, πλην των εγχώριων Λακεδαιμονίων(ΚΚΕ). Όλοι οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς μικρών ή μεγαλύτερων κομμάτων, όταν διαπίστωσαν το παράθυρο της ελπίδας που άνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ, του έκαναν την μεγάλη τιμή, να αναθέσουν στον Πρόεδρό του Α. Τσίπρα την πρώτη θέση στο σχηματισμό της πολιτικής μάχης της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς(ΚΕΑ) ως υποψηφίου για την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής  απέναντι στους υποψήφιους της ευρωπαϊκής Ελίτ.

Η επικείμενη πολιτική αντιπαράθεση της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) δεν στηρίζεται σε νέους ή παλαιότερους μύθους, προβάλλει την πολιτική της ως εναλλακτική προς την πολιτική της άρχουσας ευρωπαϊκής ελίτ και διεκδικεί την θεσμική επανίδρυση της Ευρώπης. Δεν προτείνει στις δυνάμεις της ευρωπαϊκής αριστεράς να εγκαταλείψουν την Ευρώπη ή το Ευρώ. Η φιλοσοφία της είναι ριζικά διαφορετική από τις ευρωσκεπτικιστικές συντηρητικές πολιτικές ανοησίες «του αναχωρητισμού» που ακούγονται στην Αριστερά στην  Ελλάδα και άλλου στην Ευρώπη. Η Ευρώπη ή θα είναι δημοκρατική και αλληλέγγυα ή θα αλλάξει με την παρέμβαση της ευρωπαϊκής αριστεράς, των ευρωπαϊκών κινημάτων και των ευρωπαίων πολιτών ανδρών γυναικών και νέων.    

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου