Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

Μετά το νεοφιλελεύθερο αφήγημα η κλιματική αλλαγή


Τρία χρόνια, μετά την Παγκόσμια Συνδιάσκεψη του Παρισιού και τη Συμφωνία για την κλιματική αλλαγή (COP 21) φαίνεται καθαρά ότι χάνεται και η προσπάθεια της ακύρωσης της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Αυτή τη χρονική περίοδο η παγκόσμια θερμοκρασία έχει ανέβει κατά μέσον όρο ένα βαθμό Kελσίου σε σχέση με την προβιομηχανική περίοδο, και η πορεία της κλιματικής αλλαγής είναι πλέον αυτοτροφοδοτούμενη διαδικασία που οδηγεί στην άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη περίπου στον 1,5 βαθμό Κελσίου.

Σήμερα, όπως είναι προφανές, η ανθρωπότητα που γνώριζε αλλά δεν έδρασε, βρίσκεται μπροστά στην επιθετική  σφοδρότητα της αλλαγής του κλίματος. Με τις φονικές πυρκαγιές, με τις άγριες πλημμύρες και τους ισχυρούς τυφώνες, με τη συχνή μεταφορά σκόνης από τις ερήμους, με την άνοδο των θερμοκρασιών, με το λιώσιμο των πάγων στον αρκτικό κύκλο και άλλα ακραία φυσικά φαινόμενα. Επιβεβαιώνονται κατά αυτόν τον τρόπο   οι επιστημονικές διαπιστώσεις, οι οποίες από τη δεκαετία του 50 είχαν προαναγγελθεί, ότι η άναρχη ανθρωπογενής συμπεριφορά, κυρίως με την καύση υδρογονανθράκων συμβάλει στην αποσταθεροποίηση του κλίματος σε σημαντικό βαθμό αλλά και προκαλεί δευτερογενής φυσικές καταστροφές όπως ξηρασίες, ερημοποιήσεις, άνοδο της στάθμης των θαλασσών και καταστροφές στις ακτογραμμές, κατολισθήσεις, καύσωνες , πλημμύρες πυρκαγιές κα.Οι επιστήμονες δεν ισχυρίζονται ότι τα ακραία γεγονότα οφείλονται μόνο στην υπερθέρμανση του πλανήτη. Μπορούν όμως να ισχυρίζονται βασίμως, ότι  δεν θα υπήρχαν τέτοιες ακραίες επιπτώσεις χωρίς την ενεργειακή ανισορροπία του πλανήτη που προκαλεί την υπερθέρμανσή του. 

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Μέσα ενημέρωσης ένας διαρκής στόχος εξυγίανσης




Εισαγωγή

Με αφορμή την αναπάντεχη ήττα-αφομοίωση της μνημονιακής κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ΝΔ από τις δυνάμεις της διαπλοκής, την προκλητική στάση του παλαιού πολιτικού καταστημένου που με τους "συνηγόρους της διαπλοκής", έπληξε το  κύρος της τότε συγκυβέρνησης, αποπροσανατόλισε  τη δικαιοσύνη στο ανώτατο επίπεδο και ισοπέδωσε το σεβασμό  της δημοκρατικής νομιμότητας, των ανεξάρτητων διοικητικών αρχών και της κυρίαρχης στην ευρωπαϊκή κοινωνία, πολιτισμικής λειτουργίας και ανεξάρτητης ενημέρωσης, δρομολόγησε ενδιαφέρουσα κινητικότητα στα μιντιακά δρώμενα την οποία διαιωνίζει με καθυστερήσεις και στο θεσμικό επίπεδο ,βλέπε στάση του ΕΣΡ μέχρι να ολοκληρώσει τη πρόσφατη  συγκρότησή του.  Παρότι σήμερα είμαστε ακόμη στην αρχή, μετά την πρώτη αδειοδότηση των 5 τηλεοπτικών σταθμών, τολμώ να επισημάνω ότι τα  διαδραματιζόμενα στο επικοινωνιακό σκηνικό, δεν ικανοποιούν τις κοινωνικές ανάγκες για αυτό θα επιδιώξω ορισμένες εκτιμήσεις και θα καταλήξω σε ορισμένες διαπιστώσεις θεσμικού χαρακτήρα. Θα παραθέσω  τέλος προτάσεις  για τη ρύθμιση και εποπτεία των δημόσιων  και εμπορικών μέσων ενημέρωσης, που δεν περιορίζονται μόνο στον αριθμό και στο ύψος του τιμήματος  των αδειών, ούτε στην επαναφορά της «τριτοκοσμικής» ΕΡΤ ΑΕ,  αλλά στο ουσιαστικό μέρος της συνταγματικής επιταγής (Σύνταγμα  άρθρο 15 παρ. 2) και της ευρωπαϊκής πολιτιστικής πραγματικότητας, όπως αυτή καθιερώθηκε και  δεσμεύει τα κράτη μέλη της Ένωσης σύμφωνα με την Οδηγία 2010/13/ΕΕ. Τις απόψεις αυτές τις γνωρίζει όλο το πολιτικό προσωπικό που χωρίς καμία εξαίρεση και για πολλά χρόνια, από το 1995, ανέχθηκε και θεσμοθέτησε τη διαπλοκή,  μέσω του «βρώμικου 89» κατ’ αρχήν και με το προπέτασμα του ευφυούς είναι η αλήθεια νόμου Βενιζέλου που ακολούθησε Ν 2328/1995, για τη δήθεν  «εξυγίανση του Ραδιοτηλεοπτικού τοπίου», η οποία δεν έγινε τελικά ποτέ, με ευθύνη των Κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και της ανίερης συμμαχίας των συστημικών υποστηριχτών τους, των περιβόητων «νταβατζήδων». Σήμερα μπήκαν πλέον ορμητικά στο επικοινωνιακό παιχνίδι και οι «λαθρέμποροι», που συζεύχτηκαν αρμονικά με τους προηγούμενους.

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Παιχνίδια Θανάτου με το ΔΝΤ




Ως γνωστόν το ΔΝΤ ιδρύθηκε για να εξασφαλίζει ρευστότητα στις χώρες που βρίσκονται  σε αδυναμία να ισοσκελίζουν τα δημοσιονομικά τους. Με τις περικοπές όμως που του επιβλήθηκαν ιδίως από τις ΗΠΑ και όχι μόνον αυτές, οι λύσεις που επιλέγει  για να αντιμετωπίσει  τις  «μη φερέγγυες χώρες», συνοδεύονται πλέον από σκληρούς όρους. Η νέα κρίση που προέκυψε στην Αργεντινή, με την κρίση του νομίσματός της, επέβαλε την προσφυγή της εκ νέου, μετά το 2002, στο ΔΝΤ, που μετακομίζει ξανά στην Λατινική Αμερική και  ετοιμάζει μνημόνιο.  Όμως  δεν θα περιοριστεί μόνο σε μακροοικονομικά θέματα, αλλά θα ζητήσει «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις», λιτότητα στην ουσία, ως συνήθως. Επομένως ένα  νέο «παιχνίδι θανάτου» αναδύεται ξανά στο Νότιο ημισφαίριο με πρώτη την Αργεντινή.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το 2010 που το ΔΝΤ παρενέβη στην Ευρώπη, λόγω της ελληνικής κρίσης,  είχε δείξει την αντίθεσή του για την ακραία μονεταριστική τακτική της Ευρώπης και υποστήριζε σε μία διαρρεύσασα έκθεσή του, ότι κακώς η Ευρώπη απορρίπτει  κάθε  «κούρεμα» χρέους κάτω από την πίεση της Γερμανίας,  η οποία ισχυρίζεται ότι η αφομοίωση του χρέους θα έστελνε λάθος μήνυμα, π.χ  στην Ελλάδα, επιτρέποντάς της  να διαιωνίζει την τεχνική ευημερία της.  Έπρεπε η χώρα να πονέσει, να τιμωρηθεί, να φτωχύνει,  προκειμένου να «αναμορφωθεί» αποβάλλοντας τις κακές συνήθειες προς παραδειγματισμό και των άλλων.

Την ίδια όμως ώρα, το ΔΝΤ, επιμένει στην ανάγκη διαγραφής του χρέους και στο όνομα της ιδιόμορφης αυτής επιμονής του, επιβάλλει νέες περικοπές κοινωνικών δαπανών στο όνομα της δήθεν ισχυρής απαίτησης του να εξυπηρετηθεί η μείωση του χρέους. Το παιχνίδι αυτό όπως ισχυρίζονται αξιωματούχοι της Ε.Ε, χρησιμοποιείται από το ΔΝΤ εντέχνως.  Οι αξιώσεις που προβάλλονται για διαγραφές χρέους δίπλα στις απαιτήσεις  για  μεταρρυθμίσεις, αποτελούν  δημαγωγική δικαιολογία από το Ταμείο. Αμβλύνονται έτσι οι εντυπώσεις των αναδυόμενων χωρών που δεν χώνεψαν την εμπλοκή του στην ευρωζώνη των πλουσίων και σπάταλων ευρωπαίων. Το θολό τοπίο επομένως με το ΔΝΤ είναι τεχνητό και ασαφές. Παραμένουν όμως τα  επικίνδυνα παιχνίδια που παίζονται στις χώρες που το καλούν για βοήθεια.

Όπως  εξελίχθηκαν όμως τα πράγματα στην Ελλάδα κυρίως, με τα πολύ ενθαρρυντικά οικονομικά αποτελέσματα και το επαρκές πρωτογενές πλεόνασμα που επέτυχε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, χάλασε τη σούπα, και το παιχνίδι θανάτου ανακόπηκε. Η  οικονομική ελίτ της Ε.Ε, φαίνεται να συνέρχεται, θα δούμε σε λίγο αν πράγματι συμβαίνει,  από τον μονεταριστικό λήθαργο. Ίσως αντιλήφθηκε, ότι η μόνη αξία που δεν χαμηλώνει με την ύφεση, τη λιτότητα και την ανεργία είναι αυτή των χρεών, που οι πληττόμενες χώρες την πληρώνουν με βαρύτατο τίμημα. Ακόμη  η διαφαινόμενη  άνοδος της άκρας δεξιάς,  η ξενοφοβία και ο  ρατσισμός που αναδύονται ξανά   στην Ευρώπη, αλλά   και η  σχεδόν καθολική ανησυχία των Ευρωπαίων πολιτών για το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης, της δημοκρατίας, της ευημερίας και της αλληλεγγύης, που πλήττονται με την ασκούμενη μονεταριστική πολιτική, συνέβαλε στον προβληματισμό των θεσμών και της ευρωπαϊκής κοινωνίας, ότι αυτή η πολιτική δεν πάει άλλο στην Ευρώπη και κάτι πρέπει να αλλάξει.   

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Πρόταση για ένα νέο κομουνιστικό όραμα



Διάβασα στην ΕΠΟΧΗ την 30/12/2017, μια πολύ σημαντική συζήτηση για το μέλλον του Κομουνισμού, μεταξύ του Γάλλου φιλοσόφου Αλέν Μπαντιού και του διευθυντή της Λιμπερασιόν Λοράν Ζοφρέν. Εκτιμώ ότι η επίκαιρη αυτή συζήτηση (λόγω της επετείου των 100 χρόνων) επικεντρώθηκε στο κρίσιμο ζητούμενο που αφορά, τόσο την πορεία της άκριτης μεγέθυνσης, στην οποία οδηγήθηκε η ανθρωπότητα, όπως αυτή  εξελίχθηκε με βάση το υπόδειγμα της βάρβαρης  νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όσο και στο γεγονός, στο οποίο συμφωνεί η πλειονότητα των διανοουμένων, ότι ο καπιταλισμός δεν έχει τέλος και ότι αν ακόμα αυτό συμβεί, δεν θα προκύψει σε καμία περίπτωση ένας εν γένει απροσδιόριστος σοσιαλισμός.

Η συζήτηση όμως κατέληξε και στη διαπίστωση, ότι η ανάγκη για μια εναλλακτική πρόταση στην παγκόσμια κοινωνία και στις ήδη διαμορφωμένες αποκρουστικές δομές της, πολιτικές, θεσμικές, οικονομικές, πολιτιστικές και οικολογικές, δεν αποκλείεται, στο παγκόσμιο πεδίο της κοινωνικής πάλης, να αναδυθεί με ένα νέο κομμουνιστικό πολιτικό όραμα, το  οποίο θα έχει αναμορφώσει τις αρχές και τις αξίες του αλλά και θα έχει απορρίψει τις αποτυχίες των δύο υπαρκτών κομμουνιστικών συστημάτων της Σοβιετικής Ένωσης και της Κίνας που έγιναν τελικά ανύπαρκτα. Στο πρώτο με την ανάδειξη του Στάλιν και στο δεύτερο με το άνοιγμα του στο σύστημα του καπιταλισμού και της  αγοράς.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Με αφορμη την Οκτωβριανή Επανάσταση



Το ανανεωτικό κομμουνιστικό κίνημα για ευνόητους λόγους θεωρητικούς και κοινωνικοπολιτικούς, είχε απορρίψει την ανελεύθερη πρακτική του Σταλινισμού και το δογματισμό του Λενινισμού. Αντίθετα η θεωρία του «Δημοκρατικού Δρόμου για το Σοσιαλισμό», σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ήταν η σημαντικότερη ριζοσπαστική θεώρηση που βρίσκονταν εξ αρχής απέναντι από την αντιφατική  πορεία του Σοβιετικού μοντέλου την οποία  μας κληροδότησε, το πάλαι ποτέ ευρωκομμουνιστικό κίνημα. Μετά από πολλές δεκαετίες, κυρίως μετά τις συγκλονιστικές εξελίξεις της κατάρρευσης το 1989 του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού», όπως τον απεκάλεσαν οι πρωτεργάτες του, δεν έχει ακόμη παρουσιαστεί μια ανάλογη ριζοσπαστική, θεωρητική άποψη  συγκροτημένη και συγκεκριμένη για το όραμα του σοσιαλισμού με δημοκρατία και ελευθερία και κατά μείζονα λόγω του κομμουνισμού. Όποιος επομένως εξαγγέλλει «σοσιαλιστική προοπτική» με τη μορφή  γενικόλογων συνθημάτων, απλώς γελοιοποιεί μια πολύ σπουδαία υπόθεση.

Οι όροι, σοσιαλισμός και κομμουνισμός και δίπλα τους η φράση «με δημοκρατία και ελευθερία» τεκμηριώνουν τη σοβαρή εκτίμηση ότι η λέξη σοσιαλισμός και οι συνακόλουθες λέξεις δημοκρατία και ελευθερία, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι δηλαδή αδιαίρετες, δεν χωρίζονται και συγκροτούν ένα ενιαίο οραματικό πεδίο, που αποτελεί ότι πιο επαναστατικό, ριζοσπαστικό έχει να επιδείξει διαχρονικά το ευρωπαϊκό μαρξιστικό και κομμουνιστικό κίνημα, που παραμένει αναντικατάστατο, επίκαιρο διαχρονικά, οριοθετημένο από τα δογματικά και ανελεύθερα στίγματα και εγκλήματα της πρώην μαρξιστικής-λενινιστικής κομμουνιστικής Αριστεράς, που σύντομα μεταλλάχθηκε στο σταλινικό εξάμβλωμα.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Ποια Ευρώπη βλέπουμε και ποια θέλουν οι λαοί της




Η Ευρώπη και ο κόσμος που βλέπουμε

Τα τελευταία  χρόνια βλέπουμε μια Ευρώπη εσωστρεφή και παράλυτη. Μια Ευρώπη απαθή και κουρασμένη. Να απομακρύνεται από το ιστορικό της παρελθόν, από την Ευρώπη του Διαφωτισμού, των εξεγέρσεων, των επαναστάσεων, των μεγάλων οικουμενικών ιδεών,  του μεταπολεμικού δημοκρατικού και θεσμικού ιδεώδους της ενωμένης Ευρώπης που συγκλόνισε τον κόσμο και ώθησε τους λαούς να ελπίζουν στην πρωτότυπη και ελπιδοφόρα προοπτική της ευρωπαϊκής ενοποίησης των λαών της Ευρώπης, με τις αρχές και τις αξίες,  της ειρήνης, της δημοκρατίας της αλληλεγγύης, της κοινωνικής συνοχής και της οικονομικής σύγκλισης.

Βλέπουμε μια Ευρώπη να απομακρύνεται από το μανιφέστο της Ενωμένης Ευρώπης του Αλτιέρο Σπινέλλι και των εξόριστων συντρόφων του στο Βεντοτένε, βλέπουμε μόνο μια Ευρώπη των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, του νεοφιλελέυθερου υποδείγματος, των χρηματοπιστωτικών κερδοσκόπων και των πιστοληπτικών οίκων αξιολόγησης, που υπηρετούν τις επιδιώξεις της ευρωπαϊκής ελίτ και με τις αξιολογήσεις τους ευνοούν τα αστρονομικά κέρδη των heads funds, που πόνταραν στις προεξοφλούμενες από τους «οίκους» περιπέτειες των οικονομιών του ευρωπαϊκού Νότου, βλέπουμε μια Ευρώπη με την κυριαρχία των μονεταριστών, των αγορών και όχι της εργασίας και της αλληλεγγύης. Μια Ευρώπη που οι λαοί της δεν έχουν λόγο στις αποφάσεις των ανεξέλεγκτων και αδιαφανών Συμβουλίων Κορυφής και του άτυπου EUrogroup, που δεν ελέγχονται από κανένα θεσμικό οργανισμό.

Όμως αυτό που ανησυχεί περισσότερο είναι η μεγάλη κοινωνική αδικία. Βλέπουμε ότι το «κοινωνικοποιημένο κόστος» της Ευρώπης της χρηματοπιστωτικής και δημοσιονομικής κρίσης,  δεν φορτώνεται στις αγορές αλλά κυρίως στις πλάτες λαϊκών στρωμάτων της Ευρώπης και πλήττει σκληρότερα τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Οι περισσότεροι που δεν ανήκουν στους κερδισμένους της παγκοσμιοποίησης, καλούνται να πληρώσουν άλλη μια φορά, τον λογαριασμό για τις αναταράξεις και τις κρίσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος και μάλιστα να πληρώσουν πολύ  πιο ακριβά από τους κατόχους μετοχών σε τρέχουσες αξίες, με σκληρό νόμισμα μέσω των  καθημερινών αναγκών τους. Ακόμη το μεγαλύτερο κόστος σε ευρύτερο περιφερειακό ή παγκόσμιο πεδίο πληρώνουν οι οικονομικά ασθενέστερες χώρες.