Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ζητούμενο η ανάπτυξη χωρίς αυταπάτες




Η Ελλάδα με το ξέσπασμα της δημοσιο-οικονομικής κρίσης βρίσκεται σε φάση μόνιμης αποανάπτυξης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΛΣΤΑΤ το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, σε σύγκριση με το 2008,έχει υποστεί μείωση 25%. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί συνέχεια της αντίστοιχης μείωσης του ΑΕΠ της χώρας κατά 28%, σε σχέση με το 2008. Ακόμη πρόκληση αποτελεί η αντιμετώπιση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, που αποτελούν το 45% του συνόλου, καθώς και η μη επιστροφή των καταθέσων που μειώθηκαν την περίοδο 2014/2015 κατά 27%
Παράλληλα ανησυχητικός είναι ο ρυθμός αποεπένδυσης. Οι μακροχρόνιες επενδύσεις του παρελθόντος κλείνουν τον κύκλο τους και δεν αναπληρώνονται από νέες, το ύψος νέων επενδύσεων παραμένει σε χαμηλά επίπεδα, και το Τραπεζικό Σύστημα αδυνατεί, λόγω των τεράστιων κόκκινων δανείων να παράσχει την απαραίτητη ρευστότητα για τη διευκόλυνση των επενδύσεων. Οι μόνες «επενδύσεις», αν μπορεί κανείς να τις χαρακτηρίσει έτσι, είναι κυρίως σε μικρομάγαζα (καφενεία, σουβλατζίδικα, τυροπιτάδικα, κομμωτήρια  κ.α).Προφανώς εκποίηση του εθνικού πλούτου μέσω ΤΑΙΠΕΔ συνεχίζεται αργά αλλά σταθερά σύμφωνα με τις μνημονιακές δευμεύσεις.

Απογοητευτική είναι επίσης η εικόνα της ανεργίας στη χώρα. Οι διαχρονικά άνεργοι έχουν φτάσει στο κοινωνικά απαράδεκτο ύψος εκατοντάδων χιλιάδων, η ανεργία συνολικά κινείται πάνω από το κρίσιμο όριο του 20% και η υπαρκτή απασχόληση είναι κατά 50% πρόσκαιρη-μερική απασχόληση. Το φάσμα της ανεργίας οδηγεί  τους νέους επιστήμονες στη μετανάστευση (brain drain) και τροφοδοτεί την πληθυσμιακή γήρανση με σημαντικές επιπτώσεις στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας και στο ασφαλιστικό σύστημα. Η εξαιρετικά χαμηλή αναλογία εργαζομένων- συνταξιούχων σε συνδυασμό με τα υψηλά ποσοστά αναπλήρωσης που απαιτούνται για την κάλυψή  του, διαμορφώνουν ένα μη βιώσιμο ασφαλιστικό σύστημα.

Στα παραπάνω πρέπει να προστεθούν οι σοβαρές θεσμικού χαρακτήρα παθογένειες της χώρας. Αναποτελεσματική Δημόσια Διοίκηση, πολυδιάστατη παραβατικότητα(φορολογική, ασφαλιστική, εργασιακή) κρίση θεσμών και κράτους δικαίου, αδυναμία προσαρμογής στις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις και στις καινοτόμες επιλογές, που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν  τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας. Τα τελευταία είκοσι χρόνια συντελείται σε παγκόσμια κλίμακα, η ψηφιακή επανάσταση στους πιο κρίσιμους τομείς της οικονομικής και παραγωγικής δραστηριότητας κα η χώρα μας παραμένει απροετοίμαστη ουραγός της Ευρώπης και επιστρέφει στην οικονομία του προσωρινού μικρομάγαζου και της τυχάρπαστης παραοικονομικής δραστηριότητας.

Είναι αυτονόητο ότι η νέα τεχνολογική επανάσταση με τα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα, προκαλεί βαθιές αλλαγές. Στην τεχνολογική νοημοσύνη, στα αυτοκινούμενα μέσα μεταφοράς, στην καθαρή ενέργεια, στη ρομποτική, στον κυβερνοχώρο κα, όμως παρά τις θετικές πλευρές της στον τρόπο ζωής, στον ελεύθερο χρόνο, στις ανέσεις, στις επικοινωνίες, στη μείωση του κόστους των προϊόντων, στην απελευθέρωση πόρων, στην προστασία του περιβάλλοντος, θα επηρεάσουν δραματικά την απασχόληση, τα επαγγέλματα, τις συνήθειες των ανθρώπων, τον πολιτισμό. Μετά την παγκοσμιοποίηση, η νέα τεχνολογική επανάσταση αποτελεί ένα ακόμη νέο συγκλονιστικό βήμα παρέμβασης στο τρόπο ύπαρξης και ζωής της ανθρωπότητας.

Δυστυχώς στη χώρα μας, οι σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις, για πολλούς λόγους, ιστορικούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, παραμένουν επί το πλείστον εκτός του ορίζοντα αντίληψης του πολιτικού μας συστήματος. Το τελευταίο μοιάζει να έχει βολευτεί στη διαχείριση της μνημονιακής πραγματικότητας, να στροβιλίζεται μέσα στις συγκρούσεις και τους καταναγκασμούς που το ίδιο το μνημονιακό περιβάλλον προκαλεί, και να υπηρετεί αποκλειστικά το νέο διπολικό πολιτικό καθεστώς που δημιούργησε η δημοσιονομική κρίση, που με τη σειρά του τροφοδοτεί πολώσεις και  εθνικά αδιέξοδα χωρίς σοβαρούς λόγους. Σπανίως δε αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, που υπερβαίνουν την μνημονιακή πραγματικότητα, -ή όποτε αυτό συμβαίνει, οι πρωτοβουλίες κινούνται στα όρια των επικοινωνιακών αναγκών της κυβέρνησης ή των αντιπολιτευτικών επιδιώξεων των κομμάτων της αντιπολίτευσης και τελικά εμποδίζουν την ανάπτυξη προσπαθειών που να υπερβαίνουν το ασφυκτικό μνημονιακό πλαίσιο και να οδηγούν τη χώρα σε μια σύγχρονη και αποδοτική κανονικότητα και στην άκρως απαραίτητη αναπτυξιακή τροχιά. Ακόμη πρέπει να προστεθεί εδώ η έλλειψη πρωταρχικής συσσώρευσης και η εσωστρέφεια που χαρακτηρίζουν δυστυχώς την οικονομική πολιτική της χώρας, που ως γνωστόν αποτελούν τις δύο πιο αρνητικές πλευρές  για  την προώθηση επενδύσεων, ιδίως των ξένων επενδύσεων. Διαπιστώνεται επίσης ότι η δυσκολία εξέυρεσης πηγών χρηματοδότησης και ρευστότητας ακυρώνει κάθε ελπίδα δυναμικής μεγέθυνσης σε πολλούς κλάδους παραγωγικούς, κατασκευαστικούς, βιομηχανικούς, βιοτεχνικούς και εμπορικούς, ενώ  προκαλούνται  καθυστερήσεις στην ανάπτυξη νέων μεγάλων έργων όπως το αεροδρόμικο στο Καστέλι, η ανάπλαση του Ελληνικού, η γραμμή 4 του Μετρό της Αττικής κ.α.

Στις συνθήκες που επικρατούν σήμερα στην Ελλάδα, αν δεν λυθεί αυτό το επικίνδυνο και ανατροφοδοτούμενο αδιέξοδο, δεν θα επιλυθεί απολύτως τίποτε, έστω και αν η χώρα βγει από το ασφυκτικό μνημονιακό πλαίσιο.Δεν πρέπει η έξοδος από τα Μνημόνια και η επιστροφή στο δανεισμό να αποτελέσουν το νέο μύθο της χώρας. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση, οφείλουν να  αντιληφθούν, πως χωρίς σχεδιασμό τεχνολογική αναβάθμιση και κυρίως εθνική συνεννόηση (που δεν  θα υπονομεύεται, από την εξυπηρέτηση κυβερνητικών επιδιώξεων και σκοπιμοτήτων, ή  από την προκλητική υποστήριξη από την αντιπολίτευση ομάδων ιδιαίτερων οικονομικών συμφερόντων), δεν ανοίγει δρόμος για βιώσιμη ανάπτυξη. Η δημοσιονομική προσαρμογή και η ανάκτηση μέρους της εθνικής κυριαρχίας της και η έξοδος στις αγορές στη μεταμνημονιακή εποχή, δεν επαρκούν για την ανάπτυξη. Ούτε από μόνη της η διαμόρφωση μέτρων αποτελεσματικής διαχείρισης του ελληνικού χρέους αποτελεί πανάκεια. Αν δεν προχωρήσουμε όλοι μαζί σαν χώρα, με βάση την απαραίτητη και πολυπόθητη συναίνεση προς το δρόμο της βιώσιμης ανάπτυξης και της κανονικότητας, εκμεταλλευόμενοι τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες και τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας(ανανεώσιμοι ενεργιακοί πόροι, υψηλή τεχνολογική εξειδίκευση, χώρα μέλος της ευρωζώνης με δυνατότητες άντλησης  πόρων και με σχέδιο σύνδεσης των μέτρων για την αντιμετώπιση του χρέους μέ ρήτρα ανάπτυξης, κ.α), κινδυνεύουμε όχι μόνο να μην μπορέσουμε να αντιστρέψουμε την πορεία της αποανάπτυξης, αλλά και να δημιουργήσουμε νέες πιο δυσμενείς συνθήκες εξάρτησης και αναζωπύρωσης της πολύμορφης κρίσης που για οκτώ χρόνια μαστίζει ανελέητα τη χώρα, σε μια περίοδο, που βελτιώνονται σταδιακά οι συνθήκες ανάπτυξης στην ευρωζώνη και ευρύτερα στην παγκόσμια οικονομία.

Ο Πρωθυπουργός πρέπει να δώσει απαντήσεις στη Θεσσαλονίκη  σε αυτά τα κρίσιμα ερωτήματα, ανάπτυξη με προεπιλεγμένους στόχους, με πολιτική βούληση, χωρίς θολή διάχυση σε όλα τα μέτωπα μεγέθυνσης, εθνικό σχεδιασμό, καινοτόμα τεχνολογική αναβάθμιση, θεσμική αναδιάρθρωση και κοινωνική συμμετοχή. Διαφορετικά  δεν υπάρχει αξιόπιστη προοπτική  για τη χώρα.       

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου