Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Κοινωνία και ανάπτυξη δεν μένει τίποτε άλλο



Η ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης και η επίτευξη της συμφωνίας στο Eurogroup έκλεισε(;) τον κύκλο της μακράς και δύσβατης διαπραγμάτευσης αλλά και της οικονομικής αβεβαιότητας, έστω και αν ακόμη έχουν μείνει πίσω μερικές δεκάδες προαπαιτούμενα ήσσονος σημασίας.

Η Κυβέρνηση πλέον είναι υποχρεωμένη να κινηθεί προς την δημιουργία του ελλείποντος αναπτυξιακού σχεδίου, του αντίστοιχου παραγωγικού προτύπου που θα το υποδεχτεί και στην ισχυροποίηση της παρέμβασής της προς την διαχείριση των άλυτων προβλημάτων της κοινωνίας, με βάσει ένα δυναμικό αποτύπωμα κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο αυτή  ως Αριστερή κυβέρνηση βρίσκεται πλέον ενώπιον αμείλικτων επιλογών. Με δεδομένους τους υπαρκτούς καταναγκασμούς και τη σκληρή και ασφυκτική  επιτροπεία που επιβάλλει το σύστημα της Ε.Ε, στα περιφερειακά κράτη, με δεδομένο το δυσβάστακτο δημόσιο χρέος που η εξυπηρέτησή του θα απορροφά το 15-20% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, με δεδομένα τα χαρακτηριστικά του ανθρώπινου δυναμικού που συνεχίζει να παρακολουθεί από απόσταση με δυσπιστία πλέον το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, η προσπάθειά του να διευρύνει το διάδρομο που άνοιξε μετά τις διαπραγματεύσεις διακυβεύεται. Αν δεν ισχύσει αυτό που ο Πρωθυπουργός διεμήνυσε στους Υπουργούς του, να σηκώσουν τα μανίκια και να εκμεταλλευτούν το μομέντουμ της οικονομίας που βελτιώθηκε ως ένα βαθμό, διαφορετικά το αποτύπωμα που θα διαμορφωθεί μπροστά στις εκλογές, όταν προκύψουν, θα είναι αδύνατο και εκλογικά αναποτελεσματικό. Το  διακύβευμα επομένως της συγκυρίας είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να  συνδυάσει τα λαϊκά συμφέροντα με το δημόσιο συμφέρον, σε συνθήκες ισχυρών ευρωπαϊκών και διεθνών καταναγκασμών. Το εγχείρημα αυτό είναι πολύ δύσκολο. Δεν χρειάζεται επομένως μπροστά στις δυσκολίες να ισορροπούμε με αυταπάτες!


Η μικρή ιστορική του διαδρομή στη διαχείριση της Κυβερνητικής εξουσίας, από τις αρχές του 2015 έως σήμερα, είναι διαφωτιστική. Το μέγα σφάλμα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι υποτίμησε, τον ογκόλιθο των χρόνιων προβλημάτων που άφησε άλυτα ο δικομματισμός, είτε από ανικανότητα, είτε από  υπολογισμό, είτε από ανοχή προς όφελος άνομων οικονομικών συμφερόντων που λυμαίνονταν την οικονομία και την κοινωνία, τα οποία είχαν πολύ μεγάλο κοινωνικό κόστος. Ζήσαμε μια σειρά από σημαντικές αποτυχίες όπως με τις λίστες των φοροφυγάδων, τα κόκκινα δάνεια, τα αυθαίρετα και το κτηματολόγιο, τα μπλοκάκια και τα ανασφάλιστα αυτοκίνητα, τα αδιέξοδα των ΚΤΕΟ, τα ληξιπρόθεσμα χρέη του κράτους προς τους ιδιώτες και τα επίσης ληξιπρόθεσμα χρέη των καταναλωτών ενέργειας προς τη ΔΕΗ, τις καθυστερήσεις των συντάξεων και των εφάπαξ, το αίσχος των σκουπιδιών, τις χωματερές και τα απόβλητα, ζητήματα που οι αρμόδιοι Υπουργοί τα χειρίστηκαν εν πολλοίς με ερασιτεχνισμό λόγω και τις ασφυκτικής φόρτισης των συνεχών διαπραγματεύσεων και την πανίσχυρη Ευρωπαϊκή εποπτεία που τις συνόδευαν.

Προφανώς υπάρχει και δικαιολογία για τις καθυστερήσεις που προέκυψαν στις αρχές του 2015. Κυριότερη από αυτές ήταν οι παραλυτικές εσωκομματικές ισορροπίες για επτά ολόκληρους μήνες, που εμπόδισαν ανοίγματα προς την κοινωνία και προς το δύσκολο περιβάλλον των υποχρεώσεων της χώρας  στην Ε.Ε, που ήταν αποτέλεσμα της  έλλειψης ενός ισχυρού τεχνοκρατισμού, την κρίσιμη εκείνη περίοδο της ανάληψης της διακυβέρνησης τον Φεβρουάριο του 2015, που ο ΣΥΡΙΖΑ διέθετε, αλλά  παρέμεινε παροπλισμένος εκτός Κυβέρνησης, λόγω των κομματικών ισορροπιών. Αποτέλεσμα η σοβαρή έλλειψη της γνώσης και της θεσμικής επάρκειας του πολιτικού προσωπικού που υπηρετούσε στην αρχική κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, με βαρύ κόστος και καθυστερήσεις στη διαχείριση της καθημερινότητας του πολίτη. Είναι επίσης αυτονόητο ότι υπήρξαν και πολλές επιτυχίες αυτής της κυβέρνησης που δεν πρέπει να υποτιμηθούν, όπως για παράδειγμα η πρόσφατη ανακοίνωση της ΕΛΣΤΑΤ όπου, η ακραία φτώχεια μειώθηκε σημαντικά το 2015, από 35,6% στο 21,2%, μετά από τα κοινωνικά μέτρα, το ίδιο και η ανεργία κινείται σταθερά προς τα κάτω, ενώ σήμερα όλοι οι Έλληνες έχουν πρόσβαση στη δημόσια υγεία ενώ η καθιέρωση του Ελάχιστου Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης, εγγυάται στοιχειωδώς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στους σύγχρονους αθλίους της χώρας κ.α. Όμως Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει λόγω της μεγάλης συσσώρευσης προβλημάτων να απολέσει το κριτήριο της κοινωνικής δικαιοσύνης, και χωρίς αυτό δεν θα πάει πολύ μακριά.

Πολλά από τα προαναφερθέντα προβλήματα θα είχαν αντιμετωπιστεί, αν η κυβέρνηση είχε εγκαίρως διαγνώσει το πρόβλημα, που ακόμη και σήμερα δημιουργεί επιπλοκές με λαθεμένες επιλογές προσώπων. Μάλιστα σήμερα έχουμε περάσει στην απέναντι όχθη, έχουν διαμορφωθεί και στον ΣΥΡΙΖΑ, φαινόμενα προσωπικής κινητικότητας «ειδικευμένων» στελεχών (αριστερών golden boys), που διακινούνται με αδιαφανείς διαγκωνισμούς και αυθαίρετες επιλογές Υπουργών, εν ήδη πολιτικής παράγκας, από Δημόσια Επιχείρηση σε Δημόσια Επιχείρηση εκθέτοντας την Κυβέρνηση.

Μετά τις αποτυχίες και κάτω από την ασφυκτική πίεση της εποπτείας της Ε.Ε, που δεν αφήνει πολλά περιθώρια πολιτικών ελιγμών, η Κυβέρνηση κατέφυγε σε τακτικές κινήσεις διαχείρισης και ελέγχου της πολιτικής ατζέντας, με ενίσχυση των συγκρουσιακών πρακτικών, απέναντι στη χυδαία είναι η αλήθεια αντιπολίτευση και στη σκληρή και αδίστακτη επικοινωνιακή πολιτική που την υποστηρίζει, μέσω των καναλαρχών, που επικρατούν κατά κράτος στο μιντιακό στερέωμα. Όμως οι πρακτικές της πόλωσης που επιδίδεται η κυβέρνηση για αντιπερισπασμό, δεν πείθουν πλέον το εκλογικό σώμα των Ελλήνων που είναι εθισμένο στα παιχνίδια της συγκρουσιακής ατζέντας και αντέχει στην πόλωση την οποία έχει ζήσει επανειλημμένα στο πλαίσιο του παλαιού τύπου δικομματισμού που κατέρρευσε. Σήμερα ο πολιτικός λόγος που δεν στηρίζεται σε πειστικό εναλλακτικό σχέδιο αυτοακυρώνει τον πολωτικό λόγο και μετατρέπεται σε καθοριστικό πολιτικό λάθος. Κραυγαλέα απόδειξη ο πολωτικός λόγος του έντονα αφερέγγυου πολιτικού αρχηγού της Ν.Δ, που ζητάει καθημερινά εκλογές, παρά την προκλητική υποστήριξή του από το μιντιακό κατεστημένο και τις στημένες δημοσκοπήσεις, δολιχοδρομεί με κραυγαλέα ανεπάρκεια στη πολιτική ατζέντα και δεν μπορεί να διασφαλίσει ούτε καν δημοσκοπικά δυναμική.

Αξίζει να τονιστεί ότι το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος, θα κατανοούσε τη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ που του επιβλήθηκε από την πανίσχυρη Ευρωπαϊκή Ελίτ και τους δανειστές του, αν η πολιτική του συνοδευόταν, από αφοπλιστική ειλικρίνεια, πειστική κοινωνική επάρκεια, απουσία τακτικισμού και αμφισημιών καθώς και πλήρη επικοινωνιακή ανεπάρκεια. Με την εμπειρία όμως που διαθέτει σήμερα μαζί βεβαίως με τις δυσκολίες που τη συνοδεύουν, η περίοδος που θα διανύσει Ο ΣΥΡΙΖΑ από σήμερα μέχρι της εκλογές του 2019, πρέπει να αφήσει ανυπερθέτως σημαντικό πολιτικό αποτύπωμα, κοινωνικό, θεσμικό, οικονομικό, περιβαλλοντικό, για να διεκδικήσει με πειστικότητα μια νέα τετραετία διακυβέρνησης ή να παραμείνει το πρώτο κόμμα στο πολιτικό στερέωμα της χώρας. Όσο για το Κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα μπορέσει με τη σημερινή οργανωτική ανεπάρκειά του  και τη αποκλειστική προσήλωσή του προς τη στήριξη της Κυβέρνησης χωρίς να παράγει  προωθητική πολιτική, να ανοίξει δρόμους  στην εφαρμοσμένη κυβερνητική πολιτική,  να επιτύχει τη διείσδυσή του στο κοινωνικό σώμα, να προωθήσει την ευρύτερη δυνατή επιρροή του προς την κοινωνία των πολιτών, προς όφελος της μεγίστης δυνατής εκλογικής επιτυχίας του κόμματος.        


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου