Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

ΔΝΤ η μεγάλη αυταπάτη



Οι λόγοι για τους οποίους θεμελιώθηκε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) στη Νομισματική και Χρηματοοικονομική Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών, στο Μπρέτον Γουντς  του  Νιου Χαμσάϊρ των ΗΠΑ τον  Ιούλιο του 1944, φαντάζουν σήμερα ως τραγική ειρωνεία. Η Συνδιάσκεψη του Μπρέτον Γούντς επεδίωξε να διαμορφώσει με τη συγκρότηση μέσω δύο διεθνών οργανισμών, του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, μια συντονισμένη προσπάθεια, για να χρηματοδοτηθεί η ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης Ευρώπης μετά τον όλεθρο του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και να προστατεύσει τον κόσμο από μελλοντικές οικονομικές υφέσεις όπως η παγκόσμια ύφεση της δεκαετίας του 1930.

Η θεμελίωση του ΔΝΤ στηρίχτηκε στην πεποίθηση ότι οι αγορές όχι μόνο δεν επιλύουν αυτομάτως τα οικονομικά προβλήματα αντιθέτως και συχνά δυσλειτουργούν. Για αυτό αναδύεται η ανάγκη να ασκούνται διεθνείς πιέσεις στις χώρες εκείνες που παρουσιάζουν υφεσιακές καταστάσεις, ώστε να ακολουθούν μια πιο επεκτατική πολιτική, όπως το να αυξάνουν τις δαπάνες τους, να περιστέλλουν τους φόρους ή να μειώνουν τα επιτόκια, για να αναζωογονούν την οικονομία τους. Σήμερα το ΔΝΤ πλήρως μεταλλαγμένο παρέχει κεφάλαια μόνον εάν οι χρεωμένες χώρες ακολουθούν πολιτικές, όπως η μείωση των ελλειμμάτων, η αύξηση των φόρων ή των επιτοκίων, πολιτικές που οδηγούν σε τελείως αντίθετα αποτελέσματα και  την περεταίρω συρρίκνωση της οικονομίας τους .


Θα τρίζουν κυριολεκτικά τα κόκαλα του Κέϊνς, που ως γνωστόν σφράγισε τις επιδιώξεις του Μπρέτον Γούντς, υποστηρίζοντας ότι στις περιπτώσεις που η νομισματική πολιτική είναι αναποτελεσματική, οι Κυβερνήσεις θα έπρεπε να βασιστούν στη δημοσιονομική πολιτική είτε αυξάνοντας τις δαπάνες  είτε περικόπτοντας φόρους. Μισό και πλέον αιώνα μετά την ίδρυσή του, το ΔΝΤ καθοδηγούμενο από το G7(των κυβερνήσεων των επτά πιο προηγμένων βιομηχανικών χωρών) παρέκλινε από την αρχική αποστολή του και δεν λειτουργούσε  ως όφειλε, παρέχοντας κεφάλαια σε χώρες που αντιμετώπιζαν οικονομική ύφεση ώστε να τις καταστήσει ικανές να επανέλθουν σε ένα καθεστώς πλήρους απασχόλησης. Αντίθετα τις υπέβαλλε σε πολιτικές λιτότητας και αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές επιπτώσεις της πολιτικής του αυτής.

Το αποτέλεσμα της δράσης του ΔΝΤ, ιδιαίτερα τα τελευταία 25 χρόνια, είναι πλέον ολοφάνερο. Τα κεφάλαια και τα προγράμματά του, όχι μόνο δεν κατάφερναν να σταθεροποιήσουν την παγκόσμια οικονομική κατάσταση, αλλά αντίθετα διεύρυναν τις κρίσεις ανά τον κόσμο, οι οποίες έγιναν συχνότερες και στις περισσότερες περιπτώσεις επιδείνωναν τα πράγματα ιδιαίτερα σε βάρος τον φτωχών κοινωνικών στρωμάτων των χωρών στις οποίες παρενέβαινε προς όφελος των αγορών. Η Κεϊνσιανή λογική που έδινε έμφαση στην αποτυχία των αγορών με ανάλογη συμβολή στη δημιουργία θέσεων εργασίας, αντικαταστάθηκε με την υιοθέτηση της ακραίας δογματικής νεοφιλελεύθερης αντίληψης της δεκαετίας του 80 της απελευθέρωσης των αγορών με βάση τη «συναίνεση της Ουάσιγκτον», η οποία σηματοδοτούσε μια διαφορετική προσέγγιση στην οικονομική ανάπτυξη προς όφελος της κερδοφορίας των αγορών και των περιοριστικών πολιτικών που θα τις συνοδεύουν στο νέο τύπο της οικονομικής μεγέθυνσης και την επακόλουθη διάχυση του οικονομικού αποτελέσματος στην κοινωνία, με τους όρους που επιβάλλουν οι αγορές και τα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Σύμφωνα  με ορισμένους υπολογισμούς σχεδόν εκατό χώρες αντιμετώπισαν κρίσεις πριν το ξέσπασμα της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2008. Οι πολιτικές που προώθησε το ΔΝΤ και ιδιαίτερα η πρόωρη απελευθέρωση των κεφαλαιαγορών συνέβαλαν στην παγκόσμια αστάθεια και στην φτωχοποίηση πολλών  κοινωνιών ανά τον κόσμο.

Από τη στιγμή που μια χώρα διέρχονταν κρίση, τα κεφάλαια του ΔΝΤ όχι μόνο δεν κατάφερναν να σταθεροποιήσουν την οικονομική κατάσταση αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις επιδείνωναν τα πράγματα και έπλητταν τις πιο αδύναμες κοινωνικές κατηγορίες. Το ΔΝΤ σε τελευταία ανάλυση απέτυχε παταγωδώς στην αποστολή του, όπως αυτή  αρχικά είχε σχεδιαστεί. Η εμφάνισή του στην Ευρωζώνη μετά την χρηματοοικονομική κρίση του 2009 και η ασυνάρτητη δράση του στην Ελλάδα, με την ανοχή των προθύμων μνημονιακών κυβερνήσεων, επιβεβαιώνει την παραπάνω διαπίστωση. Μια κρίση χρέους 50 περίπου δις € οδηγήθηκε σε μια υπερμεγέθη οικονομική κρίση μισό τρισεκατομμύριο €.

Η μετάλλαξη επομένως του ΔΝΤ μαζί  με την εδραιωμένη πλέον πεποίθηση ότι το ΔΝΤ δεν μπορεί να καθοδηγεί περίπου δύο εκατοντάδες χωρών στον πλανήτη με πολιτικές που οδηγούν σε οικονομικά αδιέξοδα, δεν αντιμετωπίζουν τις κρίσεις χρέους, δεν εξυπηρετούν τη μεγέθυνση της οικονομίας, ούτε την χρηματοπιστωτική σταθερότητα, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο Οργανισμός αυτός εξαπατάει το σύνολο των χωρών του πλανήτη για τις οποίες υποτίθεται ότι ιδρύθηκε για να βοηθήσει. Το συμπέρασμα δεν είναι δικό μου, το περιγράφει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ο Νομπελίστας Οικονομολόγος  Joseph Stieglitz  με το κορυφαίο σύγγραμμά του «Η Μεγάλη Αυταπάτη».

Στη χώρα μας και στην Ευρώπη δυστυχώς παίχθηκαν πολλά παιχνίδια και ακούστηκαν πολλές απόψεις για το ρόλο του ΔΝΤ αρχής γενομένης από τον ΓΑΠ που το κουβάλησε στην Ελλάδα και τον Σόϊμπλε που το υποστηρίζει ενθέρμως, αλλά και από πολλούς άλλους στη συνέχεια μέχρι τις ημέρες μας, που είχαν τις δικές τους αυταπάτες ή σκοπιμότητες. Είναι καιρός οι εταίροι μας στην Ε.Ε αλλά και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό να αντιληφθούν επί τέλους το ρόλο του και να το εκπαραθυρώσουν από την Ευρωζώνη.      


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου