Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Τι κρύβεται πίσω από το ΕΣΡ



Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες οι 14 δικαστές του ΣτΕ έκριναν ως αντισυνταγματική τη διάταξη του άρθρου 2, εδάφιο α, του Νόμου 4339 /15, με το σκεπτικό ότι κακώς μεταφέρθηκε άπαξ η αρμοδιότητα της έκδοσης των Τηλεοπτικών Σταθμών από το ΕΣΡ στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, εφόσον δεν υπήρχε συγκροτημένο, άρα νόμιμο ΕΣΡ.
Προφανώς αυτή είναι από τις πληροφορίες η απόφαση του ΣτΕ, που όπως ειπώθηκε από Κυβερνητικούς αρμόδιους είναι δεσμευτική για την Κυβέρνηση. Τα υπόλοιπα που γράφτηκαν και ακούστηκαν είναι πολιτικές και δημοσιογραφικές κοκορομαχίες. Όμως για το ζήτημα αυτό υπάρχει μέγα πρόβλημα που δεν αναδείχτηκε από τις κοκορομαχίες. Ο Συνταγματολόγος Γ. Σωτηρέλης σημείωσε ότι "η ορθή λύση είναι αυτή που επιτάσσει το Σύνταγμα". Άλλος έγκριτος Συνταγματολόγος ο Ν. Αλιβιζάτος υπογράμμισε την ανάγκη για νέα νομοθετική ρύθμιση σχετικά με τις τηλεοπτικές άδειες, "αφού πρώτα καθαρογραφεί , δημοσιευτεί και μελετηθεί από την κυβέρνηση η απόφαση του ΣτΕ". ΄Ετσι απλά διατυπώνεται η πρόταση από τους αρμόδιους επιστήμονες που όμως ευθυγραμμίζεται και με την κυβερνητική άποψη για νέα νομοθετική πρωτοβουλία.
Δηλαδή μια απόφαση του ΣτΕ, σαν όλες τις άλλες που έχουν εκδοθεί και έχουν γίνει αποδεκτές από την εκτελεστική εξουσία, προκάλεσε πολιτικό σεισμό επειδή αφορούσε τις άδειες των καναλιών και ενοχλούσε τους αιώνιους καναλάρχες. Ορισμένες μάλιστα από τις αποφάσεις του ΣτΕ δεν έχουν εφαρμοστεί μετά από πολλά χρόνια, όπως για παράδειγμα η απόφαση για τις παράνομες κρατήσεις στους μισθούς των Πανεπιστημιακών και των εντόλων, που όμως δεν προκάλεσε πολιτικό και δημοσιογραφικό σεισμό. Δεν ανετράπει η εκτελεστική εξουσία, ούτε ζητήθηκαν ανεύθυνα νέες εκλογές και δεν κινήθηκε φύλλο, όταν κριθηκε από το ΣτΕ ως συνταγματική η απόφαση για το γνωστό PSI που διέλυσε τα ασφαλιστικά ταμεία της χώρας.


Το σύνταγμα στο πρώτο άρθρο του εδάφιο 3 επισημαίνει ότι: "Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το Λαό, υπάρχουν υπέρ αυτού και του Έθνους και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα". Ποιο όμως είναι το πραγματικό πρόβλημα που έχει προκύψει από τη σκληρή αναμέτρηση της Κυβέρνησης και της Αντιπολίτευσης για τα κανάλια. Μήπως το σημείο κλειδί είναι η μή συγκρότηση του ΕΣΡ και οι έλεγχοι που πραγματοποιεί για την νομιμοποίηση των αδειούχων και την απόκτηση των αδειών και όχι οι άδειες των καναλιών ή τα χρήματα που πρέπει να καταβάλλουν για την απόκτησή τους;
Όπως αποδείχτηκε η οργάνωση της διαγωνιστικής διαδικασίας για τις τηλεοπτικές άδειες προκάλεσε επενδυτικό ενδιαφέρον και με αυτό κατεβλήθηκαν πολλά χρήματα μέσω της διαγωνιστικής διαδικασίας. Αποδείχτηκε όμως ακόμη ότι σε μια διαδικασία δημοπρασίας, οι υπερθεματιστές  μπορεί να υπερθεματίζουν για το τίμημα, δεν αποτελούν όμως παρά "ιδιώτες επιχειρηματίες" που κερδίζουν μια δημοπρασία και τίποτε παραπάνω. Οι συχνότητες όμως δεν είναι ένα κοινό αγαθό εμπορικού χαρακτήρα. Είναι δημόσιο, πολύτιμο για τη δημοκρατία και την έγκριτη και πολυφωνική ενημέρωση της κοινωνίας αγαθό και δεν πρέπει να διατίθεται "επι χρήμασι" μόνο, στον πρώτο τυχόντα επιχειρηματία. Για αυτό άλλωστε η νομοθεσία που αφορά στους ελέγχους του ΕΣΡ είναι πολύ αυστηρή και δεν επιτρέπει να εκχωρηθούν δημόσιες συχνότητες στο πρώτο τυχόντα, που δεν διαθέτει πόθεν έσχες, δεν καλύπτει τα ασυμβίβαστα, που δεν δικαιολογεί την απόκτηση των εισοδημάτων του, αν για παράδειγμα προέρχονται από ξέπλυμα χρήματος, που δεν διαθέτει φορολογική ενημερότητα, που δεν διασφαλίζει με τα περιουσιακά του στοιχεία τη βιωσιμότητα ενός καναλιού εθνικής εμβέλειας που δεν είναι διαπλεκόμενος, που εγγυάται την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας και τηρεί απαρέγκλητα τους νόμους το κράτους. Αυτό είναι το πραγματικό επίδικο για την απόκτηση των αδειών και ακριβώς για αυτό το λόγο επί 27 χρόνια δεν πραγματοποιήθηκαν διαφανείς διαδικασίες αδειοδότησης με βαρύτατη ευθύνη αυτών που κυβερνούσαν αυτό τον τόπο για να αποφεύγοναι οι ενοχλητικοί έλεγχοι των επιχειρήσεων, οπως γίνεται σε όλη την Ευρώπη. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα και όχι τα πολιτικά παιχνίδια της αντιπολίτευσης που κρύβονται πίσω από τον σάκκο του μπόξ που λέγεται ΕΣΡ. Δυστυχώς το Σύνταγμα με το άρθρο 101Α προβλέπει,ως νόμος ορίζει και όχι η σχετική διάταξη του Συντάγματος, τη συγκρότηση του ΕΣΡ με επιλογή και απόφαση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, με επιδίωξη ομοφωνίας ή πάντως με την αυξημένη πλειοψηφία των τεσσάρων πέμπτων των μελών της που στην Ελλάδα με βάση την υφιστάμενη πολιτική κουλτούρα είναι αδύνατον να πραγματοποιηθεί. Έτσι πίσω από ένα άρθρο του Συντάγματος που υποτίθεται θα διευκόλυνε τη λύση του υπαρκτού προβλήματος της αδειοδότησης των καναλιών προκαλείται αδιέξοδο και οδηγείται η πολιτική κατάσταση στον κρίσιμο τομέα της ενημέρωσης σε παραλυτική κατάσταση, πολιτικό κενό και σε πολιτικά παιχνίδια άνευ αρχών. Άλλες χώρες της Ευρώπης σοβαρές, έχουν λύσει το πρόβλημα με το θεσμό του Συνταγματικού Δικαστηρίου που ερμηνεύει το Σύνταγμα και αναλαμβάνει αυστηρά την ευθύνη για την ερμημεία των άρθρων του Συντάγματος τελεσίδικα. Την πρόταση αυτή οφείλει να τη λάβει σοβαρά υπόψη η πολιτική ηγεσία, ώστε στην επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση να αποκτήσει επί τέλους και η χώρα μας μια αδιαμφισβήτητη και ειδικευμένη επί του Συντάγματος ανωτάτη δικαστική αρχή, το Συνταγματικό Δικαστήριο, να προχωρήσει και να βαθύνει έστω, η αστική δημοκρατία σε πιο προηγμένες μορφές διαφάνειας και συγκρότησης, που εμποδίζουν τα πολιτικά παιχνίδια σε βάρος μιας ταλαιπωρημένης από τα μνημόνια και την οικονομική κατάρρευση κοινωνίας.


2 σχόλια:

  1. Από το 1948 έως τότε, πάνω από 2.600.000 Ανατολικογερμανοί είχαν δραπετεύσει στην «άλλη πλευρά του λόφου», από το Βερολίνο. Το 1961, το κύμα φυγής εντάθηκε (180.000 φυγάδες μεταξύ Ιανουαρίου και Αυγούστου, εκ των οποίων οι 47.433 μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες του Αυγούστου!), σε σημείο που δεν υπήρχε πλέον άλλος τρόπος για να μην… αδειάσει η Α. Γερμανία από τους δυστυχείς υπηκόους της, από την ανέγερση του Τείχους.

    28 ολόκληρα χρόνια κράτησε αυτή η κομμουνιστική αθλιότητα. Μέχρι την 9η Νοεμβρίου του 1989, όταν οι φυλακισμένοι γκρέμισαν με τα χέρια τους το αισχρό αυτό κατασκεύασμα, εκμεταλλευόμενοι την σύγχυση που επέφερε η αυτό-κατάρρευση του μπολσεβικισμού. Αυτά τα 28 χρόνια, τουλάχιστον 86 άνθρωποι βρήκαν τον θάνατο στο Τείχος, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να το περάσουν. Το πρώτο θύμα ήταν ο 24χρονος Γκύντερ Λίτφιν, τον Αύγουστο του 1961 και το τελευταίο ο Κρις Γκέφροϋ, τον Φεβρουάριο του 1989. Αξίζει να σημειωθεί, πως το 1966 δολοφονήθηκαν δύο παιδιά, ηλικίας 10 και 13 ετών! Φυσικά, οι δολοφόνοι -και οι ηθικοί αυτουργοί- δεν τιμωρήθηκαν ποτέ (δεν αναζητήθηκαν καν), ούτε μετά το γκρέμισμα του Τείχους…

    Σήμερα, η (μόνο κατ’ όνομα) «ελληνική» αριστερά δεν έχει διδαχθεί τίποτα από τα εγκλήματα του παρελθόντος κι είναι πανέτοιμη –αν ποτέ της δοθεί η ευκαιρία- να επαναλάβει τα ίδια και χειρότερα! Ωστόσο, ας το πάρουν επιτέλους χαμπάρι, πως η εποχή που φυλάκιζαν τους λαούς με απροσπέλαστα Τείχη, τελείωσε ανεπιστρεπτί. Έρχεται η ώρα να ξημερώσει η Χρυσή Αυγή του Ελληνισμού, που θα γκρεμίσει συθέμελα όλα τα τείχη του αίσχους της μαρξιστικής κυριαρχίας!

    ΠΟΤΕ ΠΙΑ «ΤΕΙΧΗ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ» – ΠΟΤΕ ΠΙΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ράβδος εν γωνία,άρα βρέχει. Τί να πω περισσότερο για το σχόλειο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή